پيشواى هفتم امام موسی کاظم عليه السلام مظهر كامل فضائل و مكارم اخلاقى بود، ایشان كوهى از بردبارى و گذشت که لقب «كاظم» براى آن حضرت حاكى از اين خلق نيكو و نشانه شهرت ايشان به فرو خوردن خشم و حلم است، بسيار اتفاق مى‏‌افتاد كه آن گرامى پاسخ بدي‌ها و ناسزاگويي‌هاى افراد نادان را با نيكى و احسان مى‌‏داد۱.

حضرت موسى كاظم عليه السلام، پارساترين، داناترين، بخشنده‌‏ترين و بزرگ منش‌‏ترين شخصيت عصر خويش بود، ایشان  در عبادت، يگانه عصر خود و كمتر شبى در عمرش سر به بالين آسايش مى‏‌گذارد. لقب «عبد صالح» براى آن حضرت، بيانگر فزونى عبادت اوست.

امام كاظم عليه السلام انس ويژه‌‏اى با قرآن داشت، و آن را با لحنى زيبا و با تدبر و تأمل تلاوت مى‏‌كرد و به هنگام تلاوت محزون مى‌‏شد چندان كه شنوندگان به گريه مى‏‌افتادند، به آيات عذاب كه مى‏‌‌رسيد قطرات اشك از ديدگانش سرازير مى‏‌گشت.

آن حضرت علاوه بر آن كه در عمل، روشى زاهدانه داشت و وجودش در اين زمينه اسوى ديگران بود، مظاهر زهد، علاوه بر سيره امام كاظم عليه السلام در سخنان ارزشمند او نيز نمايان است. آن حضرت گاهى از ياران زاهد و وارسته رسول خدا صلّى الله عليه و آله همچون ابوذر، ياد و از سيره و زندگى زاهدانه او تجليل مى‌‏كرد، و گاهى ياران و پيروان خود را به بى‌­اعتنايى نسبت به دنيا و ارج نهادن به شخصيت الهى و معنوى خويش ترغيب مى‏‌كرد۲.

ایشان فردى سخاوتمند و بزرگوار بود، گره گشايى از كار ديگران از جمله فعاليت‌هاى اجتماعى امام كاظم عليه السلام و نسبت به همه مردم، مهربان و دلسوز بود و در رفع نيازمندي‌ها و مشكلات آنان مى‏‌كوشيد، از بينوايان مدينه تفقد مى‏‌كرد و پول و ديگر نيازمندي‌هاى ضرورى را به خانه­‌هايشان مى‌‏برد، بدون آن كه آنان متوجه شوند كه از كجا رسيده است، مگر پس از رحلت آن حضرت متوجه شدند.

و همه این سجایا نیاز امروز جامعه ما بلکه تمام جوامع بشری است.

ولادت اختر آسمان ولایت را به پیشگاه حضرت ولی عصر تهنیت می­‌گوییم.